วัวกับชายชรา

ชายชราค้ำไม้เท้า วัวมองเขาตรงหน้า ทั้งชีวิตไถดินด้วยกัน ฤดูใบไม้ผลิก็ออกทุ่งด้วยกัน ฤดูร้อนก็ทนร้อนด้วยกัน ฤดูหนาวก็พักใต้ชายคาเดียวกัน ไม่เคยพูดกัน วัวพูดไม่ได้ ชายชราก็เป็นคนไร้ถ้อยคำ เมื่อก้าวของวัวช้าลง ชายชราพักก่อน เมื่อหลังของชายชราโค้งลง วัวหยุดก่อน เช่นนั้น ทั้งสองเดินเคียงกันมาหนึ่งชีวิต บัดนี้ทั้งคู่แก่แล้ว ทุ่งนาน้อยลง ก้าวช้าลง แต่การมองหน้ากัน ยังเหมือนเมื่อยังหนุ่ม เท่านี้ก็พอแล้ว