گاو و پیرمرد

پیرمرد بر عصا تکیه دارد،
گاو روبه‌رو به او می‌نگرد.
یک عمر با هم زمین را شخم زدند.
بهار با هم به مزرعه رفتند،
تابستان گرما را با هم تاب آوردند،
زمستان زیر یک لبه‌ی بام آرام گرفتند.
هرگز سخن نگفتند.
گاو نمی‌توانست حرف بزند،
پیرمرد نیز مردِ سخن نبود.
اگر گام گاو کند می‌شد، پیرمرد زودتر استراحت می‌کرد؛
اگر پشت پیرمرد خم می‌شد، گاو زودتر توقف می‌کرد.
چنین یک زندگی را کنار هم پیمودند.
اکنون هر دو پیر شده‌اند.
مزرعه کوچک‌تر شده،
گام‌ها کندتر.
اما روبه‌روی هم نگاه کردن
همان است که در جوانی بود.
همین کافی است.