Wół i starzec

Starzec opiera się o laskę. Wół patrzy na niego. Przez całe życie razem orali ziemię. Wiosną razem wychodzili na pole. Latem razem znosili upał. Zimą razem odpoczywali pod tym samym okapem. Nigdy nie zamienili słowa. Wół nie umiał mówić. Starzec był człowiekiem niewielu słów. Gdy kroki wołu zwalniały, starzec pierwszy odpoczywał. Gdy plecy starca się gięły, wół pierwszy się zatrzymywał. Tak przeszli razem całe życie. Teraz obaj są starzy. Pole się zmniejszyło. Kroki spowolniały. Ale patrzenie na siebie jest takie samo jak w młodości. To wystarczy.