Tęsknota

Malarz, który całe życie stał samotnie na brzegu, namalował jako drzewa dwoje ludzi, których najbardziej chciał mieć przy sobie. Znów przyjął ich do swego boku. A pod nimi posadził samego siebie jak dziecko. U stóp drzewa. Tak blisko, że wystarczy wyciągnąć rękę. Tęskni za kimś, kto jest blisko, a jednak nieosiągalny. Nie mając ich przy sobie, postawił ich w obrazie. Nie mogąc dotknąć, usiadł u ich stóp. Imię, którego nie może wypowiedzieć, nazywa drzewem i długo zostaje przy nim. Nawet gdy słońce gaśnie i zapada mrok, nie odchodzi. Ponieważ jest ich dzieckiem.