Artwork text
Ο ζωγράφος που στάθηκε μια ζωή μόνος στην ακτή
ζωγράφισε σε μορφή δέντρων
τους δυο ανθρώπους που πιο πολύ ήθελε κοντά του.
Τους έφερε ξανά στο πλάι του,
κι από κάτω έβαλε τον εαυτό του
να καθίσει σαν παιδί.
Στη ρίζα του δέντρου.
Τόσο κοντά όσο φτάνει το χέρι αν απλωθεί.
Νοσταλγεί εκείνον που είναι κοντά
κι όμως δεν φτάνεται.
Επειδή δεν είναι στο πλάι του,
τους έστησε μέσα στον πίνακα.
Κι επειδή δεν μπορεί να τους φτάσει,
κάθισε στη ρίζα τους.
Καλώντας «δέντρο»
ένα όνομα που δεν μπορεί να προφέρει,
μένει για ώρα από κάτω τους.
Κι αν κρυώσει ο ήλιος κι αν πέσει το σκοτάδι,
δεν φεύγει.
Γιατί είναι το παιδί τους.
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.