Νοσταλγία

Ο ζωγράφος που στάθηκε μια ζωή μόνος στην ακτή
ζωγράφισε σε μορφή δέντρων
τους δυο ανθρώπους που πιο πολύ ήθελε κοντά του.
Τους έφερε ξανά στο πλάι του,
κι από κάτω έβαλε τον εαυτό του
να καθίσει σαν παιδί.
Στη ρίζα του δέντρου.
Τόσο κοντά όσο φτάνει το χέρι αν απλωθεί.
Νοσταλγεί εκείνον που είναι κοντά
κι όμως δεν φτάνεται.
Επειδή δεν είναι στο πλάι του,
τους έστησε μέσα στον πίνακα.
Κι επειδή δεν μπορεί να τους φτάσει,
κάθισε στη ρίζα τους.
Καλώντας «δέντρο»
ένα όνομα που δεν μπορεί να προφέρει,
μένει για ώρα από κάτω τους.
Κι αν κρυώσει ο ήλιος κι αν πέσει το σκοτάδι,
δεν φεύγει.
Γιατί είναι το παιδί τους.