Verlangen

De schilder die een leven lang alleen aan zee stond,
schilderde de twee mensen die hij het liefst
naast zich had gehad
als bomen.
Hij bracht hen weer bij zich
en zette zichzelf daaronder neer
als een kind.
Aan de voet van de bomen.
Zo dichtbij dat hij hen met uitgestrekte hand kon raken.
Hij mist wie hij naast zich heeft
en toch niet kan bereiken.
Omdat ze niet naast hem zijn,
zette hij hen in het schilderij.
Omdat hij hen niet kan aanraken,
ging hij aan hun voeten zitten.

De namen die hij niet kan roepen,
noemt hij bomen.
Lang blijft hij
onder hen.
Ook wanneer de zon afkoelt
en het donker neerdaalt,
vertrekt hij niet.
Omdat hij hun kind is.