In memoriam

Onder een gele hemel blijven een huis met strodak en een boom, een paard en een mens op dezelfde plek.
Het huis is laag. Omdat de wind van Jeju het hoge treft, legt het zich laag tegen de grond. Het heerst niet, het nestelt zich.
De mens met de gebogen rug blijft lang binnen de stenen muur. De muur houdt de wind niet tegen. Hij laat hem door zijn kieren stromen en stort daarom niet in.
Ook de mens in dit schilderij neemt geen plek in. Hij wordt deel van die plek.
Wonen is geen plaats om te leven, maar een houding waarmee je de wereld verdraagt.
Zo gelezen verschijnt de titel opnieuw. In dezelfde houding blijven op de plek waar iemand verbleef die er niet meer is. Misschien is dat herdenken.