Εις μνήμην

Κάτω από τον κίτρινο ουρανό, ένα σπίτι με αχυρένια στέγη, ένα δέντρο, ένα άλογο κι ένας άνθρωπος μένουν στον ίδιο τόπο.
Το σπίτι είναι χαμηλό. Ο άνεμος του Τζέτζου χτυπά τα ψηλά, κι έτσι το σπίτι σκύβει κοντά στη γη. Δεν κυριαρχεί· φωλιάζει.
Ο άνθρωπος με την κυρτή πλάτη μένει για καιρό μέσα στην ξερολιθιά. Ο τοίχος δεν εμποδίζει τον άνεμο. Τον αφήνει να περνά από τα κενά, και γι’ αυτό δεν γκρεμίζεται.
Ούτε ο άνθρωπος του πίνακα καταλαμβάνει τον τόπο. Γίνεται μέρος του.
Η κατοίκηση δεν είναι τόπος ζωής, αλλά στάση αντοχής στον κόσμο.
Αν το διαβάσουμε έτσι, ο τίτλος φανερώνεται ξανά. Να μένεις με την ίδια στάση εκεί όπου έμενε αυτός που έφυγε. Ίσως αυτό να είναι η μνημόνευση.