Artwork text
Κάτω από έναν ουρανό στο χρώμα του ξερού χόρτου, ένα αχυρόσπιτο κι ένα δέντρο,
ένα άλογο κι ένας άνθρωπος, μένουν μαζί σε έναν τόπο.
Για τον Χάιντεγκερ, το κατοικείν ήταν να μένεις βαθιά σε έναν τόπο.
Το κατοικείν δεν είναι απλώς να έχεις σπίτι. Είναι να δέχεσαι τον άνεμο εκείνου του
τόπου, να αντέχεις τη βροχή και τον ήλιο του, και τελικά να γίνεσαι μέρος του φουνγκτό
του.
Ο άνθρωπος με την καμπουριασμένη πλάτη μένει πολλή ώρα μέσα στην πέτρινη
μάντρα.
Όχι να κατέχεις τον τόπο, αλλά να γίνεσαι μέρος του.
Σ’ αυτόν τον πίνακα, το κατοικείν δεν είναι τόπος για να ζεις, αλλά στάση για να αντέχεις
τον κόσμο.
Έργο 4 · «Τα νησιά των αδελφών» · 1977 · πρώιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.