Τα Αδελφά Νησιά

Μια εικόνα απλωμένη μακριά στο πλάτος.
Όλη στο χρώμα του ξεθωριασμένου χώματος.
Μια γραμμή ορίζοντα χωρίζει τον κόσμο ήσυχα.
Αριστερά ένας μεγάλος βράχος, δεξιά, μακριά, άλλος ένας όγκος.
Οι άνθρωποι ονόμασαν αυτούς τους δύο βράχους
αδέλφια.
Αδέλφια που δεν μπορούν να πλησιάσουν,
ούτε να πιαστούν από το χέρι,
και κοιτάζονται όλη τους τη ζωή
με τα πόδια μέσα στο ίδιο νερό.
Μην το πεις φόντο.
Ο βράχος δεν τραβιέται πίσω.
Έρχεται πριν από τον άνθρωπο και στέκεται μπροστά στα μάτια του.
Δεν είναι φόντο.
Είναι συνθήκη.
Μπροστά σ’ αυτό το χρώμα, αυτόν τον άνεμο, αυτόν τον βράχο,
ο άνθρωπος γίνεται επιτέλους άνθρωπος.
Ο κόσμος υπάρχει εκεί πρώτα,
κι ο άνθρωπος, μπροστά του, μαθαίνει τον εαυτό του.
Από εκείνους τους δύο βράχους μαθαίνει
πώς να στέκεται στην ίδια θάλασσα,
ακόμη κι αν δεν μπορεί να αγγίξει τον άλλον.