Artwork text
Μια εικόνα απλωμένη μακριά στο πλάτος.
Όλη στο χρώμα του ξεθωριασμένου χώματος.
Μια γραμμή ορίζοντα χωρίζει τον κόσμο ήσυχα.
Αριστερά ένας μεγάλος βράχος, δεξιά, μακριά, άλλος ένας όγκος.
Δεν είναι πράγματα μέσα σ’ ένα τοπίο.
Μην το πεις φόντο.
Ο βράχος δεν τραβιέται πίσω.
Έρχεται πριν από τον άνθρωπο και στέκεται μπροστά στα μάτια του.
Δεν είναι φόντο.
Είναι συνθήκη.
Μπροστά σ’ αυτό το χρώμα, αυτόν τον άνεμο, αυτόν τον βράχο,
ο άνθρωπος γίνεται επιτέλους άνθρωπος.
Ο φουνγκτό δεν είναι στολίδι γύρω από τον άνθρωπο.
Είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος κερδίζει τη στάση του.
Ο κόσμος υπάρχει εκεί πρώτα,
κι ο άνθρωπος, μπροστά του, μαθαίνει τον εαυτό του.
Έργο 5 · «Ο ορίζοντας που τρέμει» · 1986 · μέση περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.