Τρεμάμενος ορίζοντας

Όλη η εικόνα φλέγεται κίτρινη.
Γη κι ουρανός τρέμουν σε ένα και μόνο φως.
Ψηλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή.
Αυτός είναι ο ορίζοντας.
Κάτω από τη γραμμή, ένα καΐκι επιπλέει σαν κουκκίδα.
Πιο κάτω, μαύρες πινελιές κυματίζουν σαν άνεμος,
και δίπλα τους κουλουριάζεται ένα αχυρόσπιτο.

Κι ένας άνθρωπος στέκεται, μικρός.
Δεν είναι μεγάλος.
Το σπίτι μικρό, το καΐκι μακριά.
Μα ανάμεσα σε όσα τρέμουν,
εκείνος, ο μικρότερος,
είναι το κέντρο της εικόνας.
Ο άνθρωπος στέκεται πάντα κάπου.
Κάτω από τα πόδια του γη,
πάνω από το κεφάλι του ουρανός,
πίσω από την πλάτη του φυσά ο άνεμος.
Όταν ο κόσμος τρικλίζει,
εκείνος δεν αιωρείται.
Πατά στη γη ως το τέλος.
Ο Μπιον Σι-Τζι δεν ζωγράφισε τοπίο.
Ζωγράφισε τον άνθρωπο που εξακολουθεί να στέκεται
μπροστά στον κόσμο που τρέμει.
Και σήμερα, κάπου,
κάποιος στέκεται έτσι.