Artwork text
Μπροστά σ’ έναν ορίζοντα που τρέμει, όλη η εικόνα φλέγεται στο χρώμα του ξερού
χόρτου.
Γη κι ουρανός τρέμουν σε ένα και μόνο φως.
Ψηλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή.
Αυτός είναι ο ορίζοντας.
Κάτω από τη γραμμή, ένα καΐκι επιπλέει σαν κουκκίδα.
Πιο κάτω, μαύρες πινελιές κυματίζουν σαν άνεμος,
και δίπλα τους κουλουριάζεται ένα αχυρόσπιτο.
Κι ένας άνθρωπος στέκεται, μικρός.
Δεν είναι μεγάλος.
Το σπίτι μικρό, το καΐκι μακριά.
Μα αυτά τα μικρά πράγματα είναι το κέντρο της εικόνας.
Ο άνθρωπος στέκεται πάντα κάπου.
Κάτω από τα πόδια του γη,
πάνω από το κεφάλι του ουρανός,
πίσω από την πλάτη του φυσά ο άνεμος.
Μπροστά στον ορίζοντα που τρέμει, αυτός δεν επιπλέει.
Στέκεται μπροστά σ’ έναν κόσμο που τρικλίζει,
κι όμως πατά στη γη ως το τέλος.
Ο Μπιον Σι-Τζι δεν ζωγράφισε τοπίο.
Ζωγράφισε τη στάση του ανθρώπου απέναντι στον κόσμο.
Έργο 6 · «Ο ορίζοντας που τρέμει» · 1983 · μέση περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.