Τρεμάμενος ορίζοντας

Ο ορίζοντας τρέμει.
Το μέτρο του κόσμου τρέμει.
Η γη, το σπίτι, το καΐκι,
κυματίζουν σαν να έχασαν τη θέση τους.
Στη μέση στέκεται ένας άνθρωπος ακουμπισμένος σε μπαστούνι.
Δεν είναι πως δεν τρέμει.
Το μπαστούνι το μαρτυρά.
Στηρίζεται επειδή τρέμει.
Μόνο που, μέσα στο τρεμούλιασμα, δεν ξεχνά πού πρέπει να κοιτάζει.
Δεν κυνηγά το καΐκι που φεύγει.
Τα μάτια που κυνηγούν ό,τι έφυγε
καταρρέουν προς το παρελθόν.
Αυτό που κοιτάζει είναι, πέρα από τον τόπο όπου πηγαίνει το καΐκι,
ένας άδειος ορίζοντας που τίποτα δεν τον έχει αγγίξει ακόμη.
Ο ορίζοντας δεν είναι τέλος.
Είναι ο τόπος όπου συναντιούνται
ο κόσμος που φαίνεται κι ο κόσμος που δεν ήρθε ακόμη.
Το να υπάρχεις δεν είναι να στέκεσαι πάνω σ’ ένα στέρεο μέτρο.
Είναι, ακόμη κι όταν το μέτρο τρέμει,
να στήνεις το βλέμμα σου όχι προς ό,τι πέρασε,
αλλά προς ό,τι έρχεται.
Και σήμερα κοιτάζει
αυτό που δεν έχει έρθει.
Εκείνο το βλέμμα
τον κρατά όρθιο.