Artwork text
Ο ορίζοντας τρέμει.
Το μέτρο του κόσμου τρέμει.
Η γη, το σπίτι, το καΐκι,
κυματίζουν σαν να έχασαν τη θέση τους.
Στη μέση στέκεται ένας άνθρωπος ακουμπισμένος σε μπαστούνι.
Δεν είναι πως δεν τρέμει.
Μόνο που, μέσα στο τρεμούλιασμα, δεν ξεχνά πού πρέπει να κοιτάζει.
Δεν κυνηγά το καΐκι που φεύγει.
Αυτό που κοιτάζει είναι, πέρα από τον τόπο όπου πηγαίνει το καΐκι,
ένας άδειος ορίζοντας που τίποτα δεν τον έχει αγγίξει ακόμη.
Ο ορίζοντας δεν είναι τέλος.
Είναι ο τόπος όπου συναντιούνται
ο κόσμος που φαίνεται κι ο κόσμος που δεν ήρθε ακόμη.
Το να υπάρχεις δεν είναι να στέκεσαι πάνω σ’ ένα στέρεο μέτρο.
Είναι, ακόμη κι όταν το μέτρο τρέμει,
να στήνεις το βλέμμα σου όχι προς ό,τι πέρασε,
αλλά προς ό,τι έρχεται.
Έτσι στέκεται ο άνθρωπος μέσα σ’ έναν κόσμο που τρέμει.
Έργο 7 · «Ο ορίζοντας που τρέμει» · 2005 · όψιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.