Umuugoy na Abot-tanaw

Umuuga ang abot-tanaw
Umuuga ang batayan ng mundo
Ang lupa
Ang bahay
Ang bangka
Dumadaloy na parang nawalan ng lugar
Sa gitna nila
Isang taong nakatukod ng tungkod
Ang nakatayo
Umuuga rin siya
Iyon ang sinasabi ng tungkod
Dahil umuuga siya, tumutukod siya
Ngunit kahit sa pag-uga
Hindi niya nalilimutan
Kung saan dapat tumingin
Hindi niya hinahabol
Ang paalis na bangka
Ang matang sumusunod sa lumisan
Ay bumabagsak tungo sa nakaraan
Ang kaniyang minamasdan
Ay lampas sa pupuntahan ng bangka
Ang hungkag na abot-tanaw
Na wala pang nakasasapit
Ang abot-tanaw ay hindi katapusan
Ito ang lugar na pinagtatagpuan
Ng mundong nakikita
At ng mundong hindi pa dumarating
Ang umiral
Ay hindi ang tumayo sa matigas na batayan
Kundi ang ituon ang sariling paningin
Kahit umuuga ang batayan
Hindi sa nakaraan

Kundi sa darating
Maging ngayon, minamasdan niya ang hindi pa dumarating.
Ang pagtanaw na iyon ang nagpapanatili sa kaniyang nakatayo.