Umuugoy na Abot-tanaw

Sa lupa ay may matanda at kabayo, sa dagat ay isang munting bangka.
Sa magkakaibang lugar, iisang hangin ang kanilang tinitiis.
Ang dalawang anino sa bangin ang nagiging babalikan ng bangka. Ang munting bangka sa alon ang nagiging natitirang pag-asa ng matanda.
Hindi magkaabot. Hindi rin makatawag. Binubura ng hangin ang tinig.
Gayunman, tumitingin pa rin. Habang tumitingin, hindi nag-iisa.
Ang pagtitiis ay hindi pagharap nang mag-isa. May isang nilalang sa malayo na naroon pa rin.
Dahil lamang doon, nakapagtitiis ang tao ng isa pang araw.