Chwiejny horyzont

Na lądzie są starzec i koń.
Na morzu mała łódź.
W różnych miejscach wytrzymują ten sam wiatr.
Dwa cienie na klifie stają się dla łodzi miejscem powrotu,
a mała łódź wśród fal — nadzieją, która jeszcze została starcowi.
Nie mogą się dosięgnąć.
Nie mogą nawet się zawołać.
Wiatr wymazuje głos.
A jednak patrzą.
Dopóki patrzą, nie są sami.
Wytrwać nie znaczy wytrzymać samotnie.
Ktoś daleko wciąż tam jest.
Już to wystarczy, by człowiek wytrzymał jeszcze jeden dzień.