Jeden punkt

Jedna linia horyzontu. Na niej jedna łódź. To wszystko. To nie jest puste. Jest pełne ciszy. Nie dlatego, że nie było już nic do namalowania, lecz dlatego, że nie było już nic do odjęcia, został tylko jeden punkt. Odjął barwy, odjął kształty, odjął słowa. Jeden punkt pozostały po całym życiu odejmowania. Na końcu odejmowania istnienie nie znika. Przeciwnie. Tam, gdzie staje się najmniejsze, staje się najgłębsze. Miejsce najbardziej puste jest miejscem najbardziej pełnym. Tam, jako jeden punkt, on pozostał. Tak pozostało całe życie.