Obrzęd dla boga morza

Pokłon zwraca się ku niebu i morzu. Ale wzrok wciąż wraca do łodzi, która unosi się daleko. Modlitwa idzie ku bogu. Serce idzie ku łodzi. W jednym człowieku ruch rozdziela się na dwa kierunki. Ta mała łódź należy do człowieka, który przekracza granicę. Ta skała jest miejscem, gdzie prosi się o jego bezpieczny powrót. Wyprosił wszystko, o co można prosić. A jednak nie zaznał spokoju i nawet po modlitwie oczy nie potrafią wrócić znad morza. Między bezkresnym morzem a samotną ziemią jedna modlitwa łączy tego, kto odszedł, i tego, kto pozostał. Takie złożenie dłoni było najstarszą rzeczą, jaką człowiek mógł zrobić dla człowieka.