Wyspy Braci

Obraz leży szeroko, poziomo. Cały w wyblakłej barwie ziemi. Jedna linia horyzontu cicho dzieli świat. Po lewej wielka skała. Po prawej, daleko, jeszcze jedna bryła. Ludzie nazwali te dwie skały braćmi. Nie mogą się zbliżyć ani podać sobie dłoni. Całe życie stoją ze stopami w tej samej wodzie, patrząc na siebie. Nie nazywaj tego tłem. Skała się nie cofa. Była tu przed człowiekiem i staje przed jego wzrokiem. Nie tło. Warunek. Wobec tej barwy, tego wiatru, tej skały człowiek dopiero staje się człowiekiem. Świat był tu pierwszy. A człowiek, stojąc przed nim, uczy się samego siebie. Choć nie mogą się dosięgnąć, od tych dwóch skał uczymy się stać w tym samym morzu.