Chwiejny horyzont

Cały obraz płonie żółcią. Ziemia i niebo chwieją się w jednym świetle. U góry jest cienka linia. To horyzont. Pod tą linią łódź unosi się jak punkt. Niżej czarne pociągnięcia pędzla falują jak wiatr. Obok kuli się dom kryty strzechą. Stoi też mały człowiek. Nie jest wielki. Dom jest mały. Łódź jest daleka. A jednak wśród tego, co się chwieje, to on, najmniejszy, jest środkiem obrazu. Człowiek zawsze gdzieś stoi. Pod stopami ma ziemię, nad głową niebo, za plecami wiatr. Kiedy świat się chwieje, on nie unosi się w powietrzu. Stoi przed chwiejącym się światem i trzyma się ziemi. Byun Shi-ji nie malował krajobrazu. Malował człowieka, który mimo wszystko stoi przed chwiejącym się światem. Dziś także, gdzieś, ktoś tak stoi.