Tajfun

Białe fale uderzają w szerokie morze. Czarny klif wysuwa głowę ku morzu. Na grzbiecie nad nim stoją rzędem koń i drzewa. Między klifami spływa biała struga wody. Daleko, nisko, wznosi się Hallasan. Przy wodzie po prawej kuli się mały człowiek. Są dwa sposoby wobec wiatru. Stanąć przeciw niemu. Albo pójść razem z nim. To, co stoi prosto, pierwsze się łamie. Drzewa na grzbiecie kładą się razem z wiatrem. Nie przegrywają, lecz wybierają życie. Tak samo skulony człowiek. Skulenie nie jest postawą wstydliwą. Nawet gdy wielkie drzewo się złamie, to, co skulone, przeżyje. Wytrwać nie znaczy pokonać wiatr, lecz ugiąć się razem z nim — tylko tyle, by się nie złamać. Tak się ugina i w końcu pozostaje.