Tajfun

U góry gruba linia dzieli niebo i morze. Nad nią unosi się mała łódź. Poniżej niski dom kryty strzechą i koń ze spuszczoną głową. Wiatr już przeminął. Obraz jest spokojny. Ale jego pamięć zostaje w układzie smaganej trawy, w przygniecionym dachu, w zgiętych plecach. Spokój nie oznacza wyzdrowienia. To, że czegoś nie widać, nie znaczy, że rana się zagoiła. Z ludzkim ciałem jest tak samo. Nawet gdy burza przeminie, gdzieś w ciele pozostaje ten wiatr. Plecy człowieka stojącego tak, jakby nic się nie stało, mówią w istocie najwięcej. Wiatr znika. Ale miejsce, które go zniosło, długo go pamięta.