Ieodo

Czerń pochłonęła cały obraz. Bez nieba. Bez ziemi. Cały świat wiruje. Drzewo chwieje się, jakby wyrwane z korzeni. Koń zwiesił głowę. Bo nie ma już żadnej łodzi, na którą można by patrzeć. Pośrodku tej czerni jeden dom nisko się kuli i znosi. To jest najciemniejsze Ieodo. Zanim pusta łódź wróci. Zanim zapłacze wrona. To noc, w której burza w pełnej sile zabiera tego człowieka. A tej nocy, w jakiejś izbie na lądzie, ktoś wciąż czeka na niego, jeszcze o niczym nie wiedząc.