Ieodo

Zwart heeft het beeld verzwolgen.
Zonder hemel of aarde
wervelt de hele wereld.
De boom wankelt tot in zijn wortels,
het paard heeft zijn hoofd laten zakken.
Er is geen boot meer
om naar te kijken.

Midden in dat zwart
ligt één huis laag tegen de grond
en houdt stand.
Dit is
het donkerste Ieodo.
Voor de lege boot terugkeert,
voor de kraai huilt,
is dit de nacht
waarin de storm
die mens meeneemt.
En deze nacht
wacht in een kamer aan land
iemand op hem,
zonder nog iets te weten.