Ieodo

Nilulon ng kadiliman ang larawan
Walang langit, walang lupa
Umiikot ang buong mundo
Nayayanig ang puno hanggang ugat
Ibinaba ng kabayo ang ulo
Sapagkat wala nang bangkang
Matitingnan
Sa gitna ng kadilimang iyon
Isang bahay
Ang mababang nakayukod, nagtitiis
Ito

Ang pinakamadilim na Ieodo
Bago bumalik ang bangkang walang sakay
Bago umiyak ang uwak
Ang gabing
Tinatangay pa lamang ng unos
Ang taong iyon
At sa gabing ito,
sa isang silid sa lupa,
may naghihintay sa kaniya
nang wala pang nalalaman.