ایودو

سیاهی تصویر را بلعیده است.
نه آسمانی، نه زمینی؛
تمام جهان در گردباد است.
درخت از ریشه می‌لرزد،
اسب سر فروانداخته.
دیگر قایقی برای نگریستن
باقی نمانده است.
در میان آن سیاهی،
خانه‌ای
کوتاه خمیده و تاب می‌آورد.
این تاریک‌ترین ایئودو است.
پیش از بازگشت قایق خالی،
پیش از ناله‌ی کلاغ،
شبی که توفان هنوز در اوج است
و آن انسان را می‌برد.
و در همان شب،
در اتاقی بر خشکی،
کسی هنوز بی‌خبر از همه‌چیز
در انتظار اوست.