توفان دریایی

بالای پهنه، خطی ستبر آسمان و دریا را جدا می‌کند. بر فرازش قایقی کوچک شناور است.
پایین، خانه‌ی کاه‌پوش کوتاه و اسبی سرفروآورده.
باد گذشته است. تصویر آرام است.
اما در بافتِ علف‌های جاروشده، در بامِ فشرده، در پشتِ خمیده، آن خاطره مانده است. آرامش لزوماً بهبود نیست.
دیده نشدن، به معنای التیام نیست.
تنِ انسان نیز جز این نیست. پس از گذشتنِ توفان هم، جایی در تن، آن باد مانده است.
پشتِ کسی که چنان ایستاده که گویی هیچ نشده، در حقیقت بیش از همه سخن می‌گوید.
باد اگر محو شود نیز، جایی که آن را تاب آورده، دیرگاه به یاد می‌دارد.