ไต้ฝุ่น

ด้านบน เส้นหนาเส้นหนึ่งแบ่งฟ้ากับทะเล เหนือขึ้นไปเรือลำเล็กลอยอยู่
ข้างล่าง บ้านมุงจากเตี้ย ๆ กับม้าที่ก้มหัว
ลมผ่านไปแล้ว ภาพนั้นสงบ
แต่ในแนวหญ้าที่ถูกกวาด ในหลังคาที่ถูกกด ในหลังที่โค้งงอ ความทรงจำนั้นยังอยู่ ความสงบไม่ใช่การฟื้นคืน
มองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าแผลสมานแล้ว
ร่างกายคนก็ไม่ต่างกัน แม้พายุผ่านไปแล้ว ที่ไหนสักแห่งในร่างก็ยังมีลมนั้นค้างอยู่
หลังของคนที่ยืนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แท้จริงพูดไว้มากที่สุด
แม้ลมจะหายไป ที่ที่ได้ทนรับมันไว้ก็ยังจดจำอยู่นาน