ทะเลในพายุ

ลม
ดัดต้นไม้ทั้งต้นให้เอนลง
ทั้งกิ่งทั้งใบ
เทไปข้างเดียวหมด
หญ้าในทุ่ง
กลายเป็นริ้วขาวนอนราบ
ไม่มีสักกอที่ฝืนขวาง
ล้วนไปทางเดียวกัน

ม้าตัวหนึ่ง
กับชายชราคนหนึ่ง
ยืนแนบกายชิดกัน
ไออุ่นของม้าถ่ายไปสู่คน
มือของคนวางบนคอม้า
บ้านมุงจากหลังหนึ่ง
ก้มกายลงในกำแพงหิน
การนอนราบ
ไม่ใช่ความพ่ายแพ้
แต่คือวิถีการมอบกายให้แก่ลม
หญ้านอนลง
ต้นไม้โค้งงอ
ชายชราอยู่ข้างม้า
เหยียบเท้าติดแผ่นดินไว้จนถึงที่สุด
เมื่อลมสงบ
หญ้าก็ลุกขึ้นใหม่
ไม่ขาดสักกอเดียว
จากที่เดิมที่เคยนอนลง
การทนอยู่
ไม่ใช่การไม่ล้ม
แต่คือการฝากพลังที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง
ไว้กับแผ่นดิน