Artwork text
Ο άνεμος έγειρε ολόκληρο ένα δέντρο.
Κλαδιά και φύλλα έγειραν όλα προς μια μεριά.
Τα αγριόχορτα ξαπλώνουν γίνοντας άσπρες γραμμές.
Ούτε ένα δεν αντιστέκεται,
όλα προς την ίδια μεριά.
Ένα άλογο κι ένας γέροντας
στέκονται έχοντας πλησιάσει τα σώματά τους.
Κι ένα αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα του μέσα στην πέτρινη μάντρα.
Το να ξαπλώνεις δεν είναι ήττα.
Είναι τρόπος να παραδίδεις το σώμα σου στον άνεμο.
Το χόρτο ξαπλώνει, το δέντρο λυγίζει.
Κι ο γέροντας, δίπλα στο άλογο,
κρατά ως το τέλος τα πόδια του στη γη.
Κι όταν κοπάσει ο άνεμος, το χόρτο σηκώνεται ξανά.
Το να αντέχεις δεν είναι να μην πέφτεις,
αλλά να αφήνεις στη γη τη δύναμη να ξανασηκωθείς.
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.