Η θάλασσα στη θύελλα

Ο άνεμος έγειρε ολόκληρο ένα δέντρο.
Κλαδιά και φύλλα έγειραν όλα προς μια μεριά.
Τα αγριόχορτα ξαπλώνουν γίνοντας άσπρες γραμμές.
Ούτε ένα δεν αντιστέκεται,
όλα προς την ίδια μεριά.
Ένα άλογο κι ένας γέροντας
στέκονται έχοντας πλησιάσει τα σώματά τους.
Η ζεστασιά του αλόγου περνά στον άνθρωπο,
και το χέρι του ανθρώπου ακουμπά στον λαιμό του αλόγου.
Κι ένα αχυρόσπιτο χαμηλώνει το σώμα του μέσα στην πέτρινη μάντρα.
Το να ξαπλώνεις δεν είναι ήττα.
Είναι τρόπος να παραδίδεις το σώμα σου στον άνεμο.
Το χόρτο ξαπλώνει, το δέντρο λυγίζει.
Κι ο γέροντας, δίπλα στο άλογο,
κρατά ως το τέλος τα πόδια του στη γη.

Κι όταν κοπάσει ο άνεμος, το χόρτο σηκώνεται ξανά.
Κάθε βλαστάρι, χωρίς εξαίρεση,
εκεί όπου είχε ξαπλώσει.
Το να αντέχεις δεν είναι να μην πέφτεις,
αλλά να αφήνεις στη γη τη δύναμη να ξανασηκωθείς.