دریا در توفان

باد
درختی را یکسره خم کرد.
شاخه‌ها و برگ‌ها
همه به یک سو ریختند.
علف‌های دشت
رشته‌های سفید می‌شوند و می‌خوابند.
حتی یک بوته سرپیچی نمی‌کند؛
همه به همان سو.

اسبی
و پیرمردی
تن به تن نزدیک، ایستاده‌اند.
گرمای اسب به انسان می‌گذرد،
دست انسان بر گردن اسب می‌نشیند.
خانه‌ای کاه‌پوش
درون دیوار سنگی تن پایین می‌آورد.
خوابیدن
باختن نیست.
شیوه‌ی سپردن تن به باد است.
علف می‌خوابد،
درخت خم می‌شود.
پیرمرد در کنار اسب
تا آخر پا بر زمین نگاه می‌دارد.
باد که بایستد
علف دوباره برمی‌خیزد.
بی‌آنکه بوته‌ای جا بماند،
از همان جا که خوابیده بود.
تاب‌آوردن
نیفتادن نیست؛
نیرویِ دوباره برخاستن را
به زمین سپردن است.