توفان

آسمان سیاه است،
باد تند.
درخت خم می‌شود،
خانه‌ی کاه‌پوش پایین‌تر می‌رود.
انسان گردنِ اسب را می‌گیرد،
اسب سنگینیِ انسان را تاب می‌آورد.
نمی‌توان دانست
چه کسی از دیگری نگهداری می‌کند.
دستِ گیرنده ستون است،
یا گردنِ پذیرنده ستون.
هر دو در توفان
چون یک تن ایستاده‌اند.

تاب‌آوردن
به‌تنهایی نیرومند شدن نیست.
تن به‌عاریت گرفتن از یکدیگر است،
همان‌قدر که فرونریزند.
چون توفان بگذرد
دانسته می‌شود —
که هریک، دیگری را
سرپا نگه داشته بود.