تنهایی

آن‌که نمی‌تواند برود نیز
جایی دارد که تا آخر بدان می‌نگرد.
آسمان.
درخت تنِ خود را
به باد می‌سپارد.
هرقدر می‌سپارد، همان‌قدر خم می‌شود،
و هرقدر خم می‌شود، همان‌قدر زنده می‌ماند.

چون آسمان هست، تاب می‌آورد،
و هرچه تاب آورد
همان‌قدر شکل بر تنش می‌ماند.
آن شکلِ خمیده
نشانِ شکست نیست.
شکلِ تاب‌آوردنی است
که تا آخر آسمان را از یاد نبرد.
پس
چون چیزی خمیده دیدی،
نخست به بادی بیندیش
که بر او وزیده است.
پشتِ خمیده
باختِ او نیست؛
ثبتِ آن چیزی است که تاب آورده.