تنهایی

آن‌که نمی‌تواند برود نیز
جایی دارد که تا آخر بدان می‌نگرد.
آسمان.
درخت تنِ خود را
به باد می‌سپارد.
هرچه سپرد، همان‌قدر خمید،
و هرچه خمید، همان‌قدر ماند.

چون آسمان هست، تاب می‌آورد،
و هرچه تاب آورد
همان‌قدر شکل بر تنش می‌ماند.
آن شکلِ خمیده
نشانِ شکست نیست.
شکلِ تاب‌آوردنی است
که تا آخر آسمان را از یاد نبرد.
پس
چون چیزی خمیده دیدی،
نخست به بادی بیندیش
که او خورده است.
پشتِ خمیده
باختِ او نیست؛
نوشته‌ی آن چیزی است که تاب آورده.