ความโดดเดี่ยว

แม้ผู้ที่ไปไหนไม่ได้
ก็ยังมีที่ที่เฝ้ามองจนถึงที่สุด
คือท้องฟ้า
ต้นไม้ยอมมอบกาย
ให้แก่ลม
มอบเท่าไร โค้งเท่านั้น
โค้งเท่าไร รอดเท่านั้น

เพราะมีฟ้า จึงทน
และทนเท่าไร
รูปทรงก็เหลืออยู่บนกายเท่านั้น
รูปโค้งนั้น
ไม่ใช่ร่องรอยของความพ่ายแพ้
แต่คือรูปทรงของการทนอยู่
ที่ไม่เคยลืมฟ้าจนถึงที่สุด
ฉะนั้น
เมื่อเห็นสิ่งที่โค้งงอ
จงนึกถึงลมที่มันเผชิญมา
เสียก่อน
หลังที่โค้ง
ไม่ใช่บันทึกว่าเขาแพ้
แต่คือบันทึกของสิ่งที่เขาได้ทนมา