Pag-iisa

Kahit ang hindi makaalis
Ay may tinitingnang lugar hanggang wakas
Ang langit
Ibinibigay ng puno
Ang katawan nito sa hangin
Habang nagbibigay, bumabaluktot
Habang bumabaluktot, nabubuhay
Dahil may langit kaya nagtitiis
At sa bawat pagtitiis
May hugis na naiiwan sa katawan
Ang baluktot na hugis na iyon
Ay hindi bakas ng pagkatalo
Ito ang hugis ng pagtitiis
Na hindi lumimot sa langit hanggang wakas
Kaya kapag nakakita ka ng nakabaluktot,
isipin muna ang hanging kaniyang hinarap.
Ang nakayukong likod ay tala
hindi ng pagkatalo kundi ng tiniis.