Yalnızlık

Gidemeyenin de
sonuna kadar baktığı bir yer vardır.
Gökyüzü.
Ağaç bedenini
rüzgâra verir.
Verdiği kadar bükülür,
büküldüğü kadar sağ kalır.

Gökyüzü var diye dayanır,
dayandığı ölçüde
bedeninde biçim kalır.
O bükülmüş biçim
yenilgi izi değildir.
Sonuna kadar gökyüzünü unutmayan
dayanmanın biçimidir.
Bu yüzden
eğilmiş bir şey gördüğünde,
önce karşılaştığı rüzgârı
düşünmek gerekir.
Eğilmiş sırt,
yenildiğinin değil,
dayandıklarının kaydıdır.