Özlem

Kuru ot yaprağı rengindeki akşamda
insanla at birbirine yaslanıp
ufkun ucuna bakar.
Uzun nefesle kısa iç çekiş
aynı havada karışır.
Ufkun ötesine giden
artık görünmez.
Ama görünmüyor diye
hatırası da silinmez.
Uzaklaşan tekne
burasını oraya,
bugünü sonsuzluğa bağlar.
Özlem belki de
gideni gönlünde ayakta tutup
birlikte koruduğun
sessizlik zamanıdır.
Akşam ne kadar sessizse
o insan
o kadar belirginleşir.