Ayrılık Adası

Akşamın denizi sarımsı bir renkle sakince uzanır.
Ufuk üstünde küçük tekne uzağa gider. Yakında bastonlu bir insan, bir at.
Aynı deniz içinde olsalar da ayrı dururlar. Birbirine yakınken bile çoktan birer ada ışığı olmuşlardır.
Gidene baktıran, kalana dayandıran ayrılık ışığıdır.
İnsan da at da sonunda kendi ayrılık adası olarak kalır.
Ama adalar arasında da su yolu vardır. Ayrı durup aynı tekneye bakmak. Bu akşamın son yoldaşlığı budur.