جزیرهٔ جدایی

دریای غروب در نوری زرد آرام خفته است.
بر افق زورقی کوچک دور می‌شود.
نزدیک، انسانی با عصا و اسبی.
در یک دریا هستند، اما جدا ایستاده‌اند.
با آن‌که نزدیک‌اند، هر یک از پیش نوری جزیره‌وار شده است.
این نورِ جدایی است:
می‌گذارد رفتن را ببینی،
و آنچه مانده است را تاب بیاوری.
انسان و اسب نیز سرانجام
جزیره‌های جداییِ خود می‌مانند.
اما میان جزیره‌ها نیز راه آب هست.
جدا ایستادن و یک قایق را نگریستن؛
این آخرین همراهیِ این شامگاه است.