Wyspa rozstania

Gasnące morze leży spokojnie w żółtej barwie. Nad horyzontem daleko płynie mała łódź. Bliżej stoi człowiek z laską i jeden koń. Są w tym samym morzu, ale stoją osobno. Blisko siebie, a jednak każde już staje się własną wyspą światła. To światło rozstania. Pozwala patrzeć na to, co odchodzi, i znosić to, co zostaje. Człowiek i koń w końcu pozostają każde swoją wyspą rozstania. Jednak między wyspami też jest wodna droga. Stać osobno i patrzeć na tę samą łódź — to ostatnie wspólne trwanie tego wieczoru.