Droga do domu

Pod czarnym niebem biały wiatr przewala się przez pole. Na drodze w kolorze suchej trawy kobieta i koń przechylają się naprzód, jak jedno ciało. Kobieta niesie na plecach dzban z wodą. Koń w milczeniu idzie u jej boku. Wiatr szarpie poły ubrania i zaciera drogę pod stopami, ale oboje się nie zatrzymują. Daleko stoi jeden dom kryty strzechą. Mały i niewyraźny, ale wciąż jest miejscem, do którego można wrócić. Droga powrotna nie jest drogą, którą idzie się dopiero wtedy, gdy wiatr ucichnie. Jest pójściem ku domowi wyczerpanym ciałem, mimo wszystko. Droga zdaje się urywać, a jednak trwa. Kobieta i koń wracają do domu po tej cienkiej linii. Choć światło domu jest jeszcze daleko, samo zwrócenie się ku niemu wystarcza, by kroki trwały.