Гэртээ харих зам

Хар тэнгэрийн доор цагаан салхи талыг шүүрдэнэ. Хатсан өвсний өнгөт зам дээгүүр эмэгтэй морь хоёр нэг бие мэт налан явна. Эмэгтэй мулхобок хэмээх усны сав үүрчээ. Морь дуугүйхэн дэргэд нь дагана. Салхи хормойг нь татаж, хөл доорх замыг арчина. Гэвч хоёул зогсдоггүй. Алсад нэг сүрлэн дээвэртэй байшин. Жижиг бөгөөд бүдэг ч, буцах газар одоо ч бий. Буцах зам гэдэг салхи намдсаны дараа алхах зам биш. Ядарсан биетэйгээ ч эцсээ хүртэл гэрийн зүг явах явдал юм. Зам тасрах шахам залгагдаж, эмэгтэй морь хоёр тэр нарийн зураасыг даган буцна. Гэрийн гэрэл хол хэвээр ч тэр зүг явж байгаа төдийд алхаа үргэлжилнэ.