De weg naar huis

Onder een zwarte hemel veegt witte wind over het veld.
Op de weg in de kleur van droog gras hellen een vrouw en een paard voort als één lichaam. De vrouw draagt een waterkruik op haar rug, het paard volgt zwijgend naast haar.
De wind trekt aan haar kleren en wist de weg onder hun voeten uit, maar ze houden niet stil.
Ver weg een huis met strodak. Klein en vaag, maar de plek om terug te keren is er nog.
De terugweg is geen weg die je pas loopt als de wind gaat liggen.
Het is ook met een vermoeid lichaam uiteindelijk naar huis gaan.
De weg gaat verder alsof hij elk moment kan breken; vrouw en paard keren langs die dunne lijn terug.
Ook als het licht van het huis nog ver is, is erheen gericht zijn genoeg om verder te lopen.