หนทางกลับบ้าน

ใต้ฟ้าดำ ลมขาวกวาดผ่านทุ่ง บนทางสีหญ้าแห้ง หญิงกับม้าเอียงไปเหมือนร่างเดียวกัน หญิงแบกไหใส่น้ำไว้บนหลัง ม้าตามข้างกายโดยไม่พูด ลมดึงชายเสื้อ และลบทางใต้เท้า แต่ทั้งสองไม่หยุด ไกลออกไปมีบ้านมุงจากหลังหนึ่ง เล็กและเลือน แต่ที่ให้กลับไปยังคงเหลืออยู่ ทางกลับบ้าน ไม่ใช่ทางที่เดินหลังลมสงบ แต่คือการมุ่งสู่บ้านจนถึงที่สุด แม้ร่างจะเหนื่อยล้า ทางเหมือนจะขาดแล้วเชื่อมต่ออีก หญิงกับม้าเดินกลับ ตามเส้นบางนั้น แม้แสงไฟบ้านยังไกล เพียงมุ่งหน้าไปทางนั้น ก้าวก็ยังดำเนินต่อ