Ο δρόμος της επιστροφής

Κάτω από μαύρο ουρανό, ένας άσπρος άνεμος σαρώνει τον κάμπο. Πάνω σ’ έναν δρόμο στο χρώμα του ξερού χόρτου, μια γυναίκα και ένα άλογο προχωρούν γερμένοι σαν ένα σώμα. Η γυναίκα κουβαλά τη στάμνα του νερού στην πλάτη, και το άλογο ακολουθεί στο πλάι της δίχως λέξη. Ο άνεμος τραβά τις άκρες των ρούχων και σβήνει τον δρόμο κάτω από τα πόδια, μα οι δυο δεν σταματούν. Μακριά, ένα αχυρόσπιτο. Μικρό και αχνό, μα ο τόπος της επιστροφής υπάρχει ακόμη. Ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι δρόμος που τον περπατάς αφού κοπάσει ο άνεμος. Είναι το να στρέφεσαι στο τέλος προς το σπίτι, ακόμη και μ’ ένα εξαντλημένο σώμα. Ο δρόμος μοιάζει να κόβεται κι έπειτα συνεχίζει. Και η γυναίκα και το άλογο επιστρέφουν, ακολουθώντας εκείνη τη λεπτή γραμμή.

Κι αν το φως του σπιτιού είναι ακόμη μακριά, αρκεί που πηγαίνουν προς τα εκεί για να συνεχίσουν τα βήματα.