راه خانه

زیر آسمانِ سیاه
بادِ سفید دشت را در می‌نوردد.
بر راهی به رنگ علف خشک،
زن و اسب چون یک تن خمیده می‌روند.
زن کوزه‌ی آب را بر پشت دارد،
اسب بی‌کلام کنار او می‌آید.
باد دامنِ جامه را می‌کشد
و راهِ زیر پا را پاک می‌کند،
اما آن دو نمی‌ایستند.
دور، خانه‌ای کاهی.
کوچک و محو،
اما جای بازگشت هنوز مانده است.
راهِ خانه
راهی نیست که پس از آرام شدن باد پیموده شود.
با تنِ خسته نیز
تا پایان رو به خانه رفتن است.
راه گویی می‌گسلد و باز ادامه می‌یابد،
زن و اسب
در امتداد آن خطِ باریک بازمی‌گردند.
اگر چراغِ خانه هنوز دور باشد،
همین رو به آن سو بودن
گام را ادامه می‌دهد.