راه خانه

مرد و اسب
در پایان راهی دور بازگشته‌اند.
اسب سر فرو افکنده،
مرد با تنی خسته کنار او ایستاده است.
بازگشتن
برگشتن به پیش از رفتن نیست.
خانه خالی است،
آن‌که انتظار می‌کشید، نیست،
و زمانِ گذشته دوباره گشوده نمی‌شود.
با این‌همه بازمی‌گردد.
در پایان هر رفتن،
کسی هست که خسته نیز بازمی‌گردد.
اگر راه گم شود، اگر تن خم شود،
اگر کسی برای استقبال نباشد،
باز دلی می‌ماند
که سرانجام به سوی جای خویش می‌رود.

شاید همین بود
آنچه بیون شیجی می‌خواست تا پایان در تصویر باقی بگذارد.
رفتن تقدیر بود،
بازگشت سرنوشتِ ناگزیر.