دریای پهناور، راه باریک

کنار دریای پهناور،
در گوشه‌ای پیرمردی با عصا راه می‌رود.
تپه‌ی پیشِ رویش راست نیست.
بالا می‌رود، کوتاه می‌شود، و باز دور ادامه می‌یابد.
راهی که یک انسان زیسته نیز چنین است.
نتوانسته راست برود،
گاه برگشته،
گاه تن را پایین آورده
و تا اینجا آمده است.
بر آن خطِ خمیده
زمانِ یک زندگی نهاده شده.
زندگی یافتنِ راهِ راست نیست.
تا پایان رفتنِ راهِ خمیده است.
دریا پهناور است و راه باریک.
با این‌همه او راه را برگزید.
زیرا آنچه می‌توان پیمود،
تنها راه است.