Szerokie morze, wąska ścieżka

Przy szerokim morzu, w jednym kącie, starzec idzie, wsparty na lasce. Wzgórze przed nim nie jest proste. Wznosi się. Opada. I znów ciągnie się dalej. Droga, którą przeszedł człowiek, też nie biegła prosto. Czasem zawracał. Czasem pochylał ciało. Tak dotarł aż tutaj. Na tej krętej linii leży czas całego życia. Życie nie polega na szukaniu prostej drogi. Polega na tym, by przejść krętą drogą do samego końca. Morze jest szerokie, droga wąska. A jednak wybrał drogę. Tylko po niej można iść.