Iść tak, jak jest

Kroki starca są ciężkie. Gdyby był sam, osunąłby się na ziemię. Ale kucyk idzie pierwszy i ogląda się za siebie. Oddalając się, woła go: chodź szybciej. Laska podpiera jego dłoń. Naciska ziemię, jakby mówiła: wstań, oprzyj się jeszcze raz. Na morzu jest mała łódź. Płynie wzdłuż horyzontu i wskazuje kierunek. Jakby mówiła: tędy. Idzie pierwsza i otwiera drogę. Jakby mówiła: chodź za mną. Starzec myślał, że idzie sam. Ale tak nie było. Kucyk go wołał. Laska go podnosiła. Łódź otwierała drogę. Cały krajobraz go prowadził. Nawet obok człowieka, który sądzi, że wytrzymuje samotnie, coś w ten sposób idzie razem z nim.