همان‌گونه که هست رفتن

گام پیرمرد سنگین است. اگر تنها بود، از پا می‌افتاد.
اما اسبچه جلو می‌رود و به عقب نگاه می‌کند. در حالی که دور می‌شود، صدایش می‌کند که زود بیا.
عصا دستش را نگه می‌دارد. برایش بر زمین پا می‌گذارد و می‌گوید برخیز، یک بار دیگر تکیه کن.
قایقی کوچک روی دریاست. می‌گوید از این طرف و با نشان دادن جهت، در امتداد افق می‌رود. می‌گوید دنبالم بیا و پیشاپیش راه باز می‌کند.
پیرمرد گمان می‌کرد تنها راه می‌رود.
اما چنین نبود. اسب صدایش می‌زند، عصا بلندش می‌کند، قایق راه می‌گشاید. تمام منظره او را با خود می‌برد.
کنار آن‌که باور دارد تنها تاب می‌آورد نیز، چیزی چنین همراهش می‌رود.