Kucyk z Czedżu

Duży koń unosi głowę. Mały koń ją pochyla. Jeden patrzy w dal. Drugi szuka ziemi pod własnymi kopytami. Unoszenie i pochylanie. Patrzenie naprzód i dalsze życie. Te dwie postawy stoją w jednym miejscu, z ciałami blisko siebie. Błękit i barwa moreli miękko przesuwają się w wietrze. Wkrótce ta barwa osiądzie w kolorze suchej trawy, a ciepło stanie się samotnością. W 1975 roku Byun Shi-ji opuścił Seul i wrócił na Czedżu. Wtedy także w nim były dwie postawy. Jak kucyk z Czedżu, jedną stroną unosił głowę i patrzył ku światu, który nadchodził. Drugą stroną pochylał głowę i dotykał nosem szorstkiej ziemi pod stopami. W barwie, która jeszcze nie wyschła, oboje stali, opierając się o siebie.